Πήγαμε θέατρο και είδαμε τον Αλαντίν στην Παιδική Σκηνή του θεάτρου Τέχνης.

στις

Όταν η Αθήνα αδειάζει λόγω αργίας, και εσύ δεν έχεις φύγει, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις μια Κυριακή μεσημέρι είναι να πας θέατρο. Ειδικά σε παραστάσεις που είναι sold out και δυσκολεύεσαι να βρεις εισιτήριο, τέτοιες Κυριακές είναι οι ιδανικές για να βρεις εισιτήριο και για απολαύσεις την παράσταση χωρίς το θέατρο να ασφυκτιά από τον πολύ κόσμο. Το 3ήμερο της 25ης Μαρτίου είναι αρκετά κοντά, για αυτό καλό θα είναι να το έχεις υπόψη σου, σε περίπτωση που δεν φύγεις από την πόλη.

Και αφού λοιπόν η ανάρτηση αυτή ξεκινάει με μια συμβουλή, θα συνεχίσω και με μια δεύτερη: όταν επιλέγεις θεατρικές παραστάσεις (παιδικές αλλά και ενήλικες) προσπάθησε να μην επηρεάζεσαι μόνο από τις διαφημίσεις ή τα posts που διαβάζεις σε bloggers, οι οποίες συνήθως είναι χορηγοί επικοινωνίας των εν λόγω παραστάσεων. Δεν υπονοώ ότι οι παραστάσεις που διαφημίζονται δεν είναι καλές. Κάθε άλλο! Αυτό που λέω με απόλυτη σαφήνεια, είναι ότι στις παραστάσεις που δεν έχουν budget για διαφήμιση και προβολή, βρίσκεις πραγματικά διαμάντια και είναι κρίμα να μην τα αναζητάς. Λέω επίσης με απόλυτη σαφήνεια, ότι δυστυχώς πολλές mamabloggers πηγαίνουν σε παραστάσεις που τους δίνουν προσκλήσεις, με αποτέλεσμα να προβάλουν μόνο αυτές και όχι παραστάσεις για τις οποίες πρέπει να πληρώσουν εισιτήριο. Για να μην μακρηγορώ λοιπόν, αυτό που σου προτείνω είναι να κάνεις την έρευνα σου από φίλους και γνωστούς, πριν καταλήξεις να επιλέξεις παράσταση και να μην παρασύρεσαι μόνο από τις διαφημίσεις.

Όλος αυτός ο πρόλογος λοιπόν οφείλεται στο γεγονός ότι την Κυριακή πήγαμε με τη φίλη μου την Άννα και τις κόρες μας να δούμε μια παράσταση που δεν διαφημίζεται και δεν προβάλλεται ιδιαίτερα από τα μέσα και τα social media, αλλά είναι μια ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ παιδική παράσταση που αξίζει να δείτε. Ο Αλαντίν στην παιδική σκηνή του Θεάτρου Τέχνης είναι η πιο διασκεδαστική παιδική παράσταση που έχω δει τα τελευταία 5 χρόνια (και δόξα το Θεό έχω επενδύσει πολύ χρόνο και χρήμα στο συγκεκριμένο «άθλημα»).

Και μπορεί η παράσταση φαινομενικά να έχει έναν πρωταγωνιστή, τον Αλαντίν, όμως στη συγκεκριμένη ομάδα μπορώ να πω ότι πρωταγωνιστούσαν όλοι! Τα γέλια των παιδιών που ακούγονταν ανά τακτά χρονικά διαστήματα ευτυχώς ήταν αρκετά για να καλύψουν και το δικό μου ιδιαίτερο και ηχηρό γέλιο. Ο «θείος» του Αλαντίν ήταν αποκάλυψη, το γαλλόφωνο τζίνι από το λυχνάρι σκέτη απόλαυση, το μαγικό χαλί υπέροχο (ναι, ναι εμφανίστηκε και μαγικό χαλί, δύο φορές μάλιστα), ενώ η πριγκίπισσα που έκλεψε την καρδιά του Αλαντίν πανέμορφη (και δεν το λέω μόνο εγώ, αλλά και η Χριστίνα που είναι δύσκολο κοινό!). Η μουσική της παράστασης είναι πολύ καλή και τα κουστούμια προσεγμένα και εντυπωσιακά. Δεν είναι μια παράσταση που θα βάλει τα παιδιά σε σκέψεις, είναι μια παράσταση στην οποία θα περάσετε όλοι καλά και θα την θυμάστε για χρόνια. Προλαβαίνεις να τη δεις, μέχρι την Κυριακή 21 Απριλίου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s