Σκόρπιες σκέψεις για την Ημέρα της Γυναίκας

στις
  • Κάποτε ήταν αδιανόητο οι γυναίκες να έχουν δικαίωμα ψήφου, εργασιακά δικαιώματα ή το δικαίωμα να μπορούν να μοιραστούν με το σύντροφο ή το σύζυγο μια αντίθετη με εκείνο σκέψη. Κάποτε και όχι και τώρα; Ρίξε μια ματιά γύρω σου και σκέψου, αν κάποια από αυτά τα δικαιώματα για πολλές γυναίκες παραμένουν ακόμα απόρθητες βουνοκορφές.
  • Μήπως ο φεμινισμός είναι πλέον ξεπερασμένος και παρωχημένος; Όσο υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που λένε σε κορίτσια ότι τα αγόρια μπορούν να τις χτυπάνε, γιατί κατά βάθος τις αγαπάνε, νομίζω ότι όχι μόνο δεν είναι ξεπερασμένος, αλλά τον έχουμε ανάγκη. Όσο επίσης ακούμε ατάκες του τύπου «τα αγόρια είναι λίγο επιθετικά, γιατί έτσι είναι τα αγόρια», ναι, μάλλον εμείς τα κορίτσια/γυναίκες πρέπει να μιλάμε και να αγωνιζόμαστε ακόμα για τα αυτονόητα.
  • Όσο υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι πρώτα από όλα ένας άνθρωπος είναι άνθρωπος, ανεξαρτήτως φύλου, τότε ναι, θα γιορτάζουμε την Ημέρα της Γυναίκας με δόξα και τιμή.
  • Θα γιορτάζουμε αυτή την ημέρα, αλλά και κάθε μέρα, και ας γίνεται εργαλείο του marketing. Και ας έχουμε ξεχάσει τι ακριβώς γιορτάζουμε με αυτή τη γιορτή. Στις 8 Μαρτίου του 1857 έγινε στη Νέα Υόρκη η πρώτη μαζική διαδήλωση γυναικών που εργάζονταν στα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας και στα ραφτάδικα της περιοχής. Τα αιτήματά τους; Διεκδικούσαν δεκάωρη δουλειά, φωτεινές και υγιεινές αίθουσες εργασίας και μεροκάματα ίσα με των αντρών.
  • Όσο υπάρχουν ακόμα γυναίκες που δεν ξέρουν οι ίδιες πως να τιμάνε τον εαυτό τους, τόσο η ανάγκη για να επαναπροσδιορίσουμε τον κόσμο μας και τις αρχές μας θα γίνεται μεγαλύτερη. Τόσο η Ημέρα της Γυναίκας δεν θα είναι απλά μια γιορτή, αλλά ένας αγώνας.
  • Αυτές τις ημέρες διαβάζω ένα ιστορικό νεανικό μυθιστόρημα που είναι ιδανικό για παιδιά άνω των 12 ετών: το κόκκινη μεταξωτή κλωστή της Lucy Adlington που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα. Πρόκειται για την ιστορία ενός νέου κοριτσιού που ονειρευόταν να γίνει μια ευτυχισμένη και πετυχημένη γυναίκα. Μόνο που ο εγκλεισμός της σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο των ονείρων της. Δεν το έχω τελειώσει ακόμα, όμως ανυπομονώ να μεγαλώσει λίγο ακόμα η Χριστίνα και να της το δώσω να το διαβάσει και εκείνη.
  • Σήμερα το πρωί χαζεύοντας στο internet, διάβασα ένα άρθρο και ένα σχόλιο μιας φίλης για τη συνέντευξη που έδωσε η μάνα του Παύλου στην κρατική τηλεόραση. Μόνο σεβασμό μπορώ να αισθάνομαι για αυτή την μάνα και γυναίκα. Μια γυναίκα που καμία δεν θα ήθελε να είναι στη θέση της, αλλά που για πολλές αποτελεί πρότυπο.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s