Ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο θέατρο

στις

Τρεις παραστάσεις κατάφερα να δω αυτό το Σαββατοκύριακο και χάρηκα πολύ γι’αυτό.

Πάνω από όλα χάρηκα γιατί δεν είδα μόνο παιδικές παραστάσεις, αλλά και ενήλικη. Μεχρι στιγμής έχω δει 5 ενήλικες παραστάσεις, από τις οποίες οι 4 είναι εξαιρετικές, η καθεμία για διαφορετικούς λόγους. Την Παρασκευή το βράδυ λοιπόν είδαμε με τη φίλη μου Ντίνα στο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου την «Κωμωδία των Παρεξηγήσεων», μια παράσταση για την οποία είχαμε βγάλει εισιτήρια πριν ξεκινήσει. 

Πρόκειται για μια δύσκολη παράσταση την οποία είτε θα αγαπήσεις, είτε θα μισήσεις. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια ενδιάμεση κατάσταση. Εμείς ανήκουμε στην κατηγορία των ανθρώπων που την αγάπησαν. Ο Ορφέας Αυγουστίδης είναι αποκάλυψη, ενώ ο Νίκος Κουρής με τον διπλό ρόλο του,  ξεφεύγει απο τα καλλιτεχνικά του όρια. Όλος ο θίασος είναι εξαιρετικός, ενώ η σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου πρωτότυπη και ευρηματική. Ακόμα και η μουσική, η οποία είναι electro μου άρεσε (πρόκειται για ένα είδος μουσικής, που για μένα δεν είναι καν μουσική). Είναι μια παράσταση που σε κρατάει σε εγρήγορση για μια ώρα και σαράντα λεπτά, ενώ συζητάς για εκείνη για μέρες. Μπορώ να πω ότι μοιάζει με μια υπέροχη παιδική παράσταση, μόνο που δεν είναι. Μη με παρεξηγήσεις, για μένα οι παιδικές παραστάσεις είναι τις περισσότερες φορές πιο δύσκολες από εκείνες των ενηλίκων, γιατί πρέπει να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του πιο δύσκολου κοινού: των παιδιών. Το σίγουρο είναι ότι για αυτή την παράσταση έχουν δουλέψει άπειρες ώρες όλοι οι συντελεστές και έχουν αφιερώσει ψυχή και σώμα. Αν σου αρέσουν οι ιδιαίτερες παραστάσεις, πρέπει να τη δεις.

Όσον αφορά τώρα στις παιδικές παραστάσεις, το Σάββατο είδαμε την Παναγία των Παρισίων και την Κυριακή το Σκλαβι. Δύο πολύ διαφορετικές μεταξύ τους παραστάσεις, εξίσου όμως καλές.

Η Παναγία των Παρισίων στο Παλλάς είναι μια παράσταση στην οποία τα κουστούμια, τα τραγούδια και τα σκηνικά δεν σε αφήνουν να πάρεις τα μάτια σου από τη σκηνή. Είναι αυτό που λέμε μια υπερπαραγωγή-χαρμα οφθαλμών. Εγω προσωπικά έχω και ένα θέμα με την υπέροχη φωνή του Δημήτρη Πιατά (Κουασιμόδος), ο οποίος μου ξυπνάει υπέροχες παιδικές αναμνήσεις από την εποχή της Φρουτοπίας. Η ιστορία της παράστασης είναι λίγο στενάχωρη, γι’αυτό θα έλεγα ότι ίσως θα την ευχαριστηθουν τα παιδιά που είναι άνω των 8 χρονών.

Το Σκλαβι που ανεβαίνει στο θέατρο Πόρτα είναι μια παράσταση που ανυπομονούσα να δούμε από την αρχή της σεζόν. Για μένα το θέατρο Πόρτα έχει δημιουργήσει σχολή στο παιδικό θέατρο και κάθε σεζόν οι παραστάσεις του είναι εξαιρετικές. Είναι ιδιαίτερες. Είναι οι παραστάσεις που θεωρώ ότι δημιουργούν τα θεμέλια για τη δημιουργία μελλοντικών θεατρόφιλων που θα λατρευουν το θέατρο. Είναι οι παραστάσεις, που χωρίς εντυπωσιακά σκηνικά και κουστούμια, σε μαγεύουν και σε ταξιδεύουν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s