Γιατί δεν θέλουμε η κόρη μας να είναι άριστη μαθήτρια

στις

Την Πέμπτη που μας πέρασε είχαμε την 1η ενημέρωση γονέων και την επίσημη γνωριμία με την καινούρια δασκάλα της Χριστίνας. Η τρίτη δημοτικού είναι μια νέα πίστα για τα παιδιά και τους γονείς, αφου προστίθενται νέα μαθήματα στην ύλη, βλέπε Ιστορία και Θρησκευτικά, ενώ γενικώς οι απαιτήσεις αυξάνονται.

Όλα πήγαν καλά και είμαι πολύ χαρούμενη που για 3η χρονιά η Χριστίνα έχει μια δασκάλα που δεν θέλει να φορτώνει τα παιδιά με πολύ διάβασμα στο σπίτι.

Αυτό που με στενοχώρησε όμως και σχολίασα στη δασκάλα, λέγοντας ότι θα παραπονεθω και στο διευθυντή, είναι ότι το τμήμα της Χριστίνας για 2η χρονιά δεν έχει δασκάλα Μουσικής. Να επισημάνω ότι δεν μένουμε σε κάποιο ακριτικό νησί ή ορεινό χωριό, αλλά στο κέντρο της Αθήνας.

Να διευκρινίσω επίσης ότι ανήκω στους ανθρώπους που θεωρούν ότι ένα παιδί χτίζει την παιδεία του όχι μόνο μέσα από τη Γλώσσα και τα Μαθηματικά, αλλά κυρίως με τη μουσική, τη θεατρική αγωγή και τα εικαστικά. Με μαθήματα που δυστυχώς στο δικό μας εκπαιδευτικό πρόγραμμα (και σε πολλές ακόμα χώρες) τα έχουμε για να κλείνουμε τις τρύπες του σχολικού προγράμματος και όχι για να φέρνουμε τα παιδιά σε επαφή με την τέχνη και τον πολιτισμό. 

Ναι, ξέρω, ζούμε σε ένα κόσμο που ο άριστος μαθητής είναι αυτός που παίζει την προπαίδεια στα δάχτυλα και παπαγαλιζει τους Θεούς του Ολύμπου με ταχύτητα φωτός. Δεν μπορώ όμως να μην αναρωτιέμαι αν αυτός ο μαθητής είναι ταυτόχρονα και χαρούμενο παιδί και αν έχει βρει λόγους για να αγαπάει το σχολείο του. Δεν μπορώ επίσης να μην αναρωτιέμαι αν αυτό το σημερινό παιδί εκπαιδεύεται και στρατολογείται για να γίνει αύριο ένας ευτυχισμένος ενήλικας που ασχολείται επαγγελματικά με αυτό που γουσταρει. Αν θα δουλεύει με μεράκι και αγάπη.

Κάνω πολύ συχνά αυτή τη συζήτηση με τον μπαμπά της Χριστίνας και ευτυχώς σε γενικές γραμμές συμφωνούμε.

Ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να έρθουμε σε ρήξη με το τρέχων εκπαιδευτικό πρόγραμμα.

Ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να μεταναστεύσουμε στη Φιλανδία, όπου έχουν το καλύτερο εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Και η πρωτιά αυτή δεν προκύπτει τυχαία, αλλά από μελέτες.

Ξέρουμε όμως οτι μπορούμε εμείς να προσπαθήσουμε να προσφέρουμε στο παιδί μας, ό,τι το εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί και κυρίως δεν θέλει να προσφέρει.

Ξέρουμε ότι δεν θέλουμε το παιδί μας να γίνει ανταγωνιστικό με τους συμμαθητές του, αλλα μόνο με τον εαυτό του. Άλλωστε οι δικοί της αγώνες θα της χαρίσουν χαρά και όχι οι αποτυχίες των άλλων. 

Ξέρουμε ότι είναι φυσιολογικό να υπάρχουν μέρες που θα βαριέται (εσυ δεν τις ζεις αυτές τις μέρες;) και ότι  αυτές τις μέρες έχει δικαίωμα να πάει αδιαβαστη στο σχολείο. Έχει δικαίωμα να είναι ακόμα παιδί.

Ξέρουμε οτι υπάρχουν μέρες που την πιέζουμε και αυτό είναι μεγάλο λάθος. Δεν πειράζει. Ας μάθει τους Θεούς του Ολύμπου αύριο.

Ακολούθησε  με στο Ιnstagram: Stamati23

Ακολούθησε με στο: www.facebook.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s