Αχ βρε δολια μάνα, υποκριτρια

στις

Μέρες τώρα γίνεται σφαγή στη Συρία και εμείς οι «Δυτικοί» σφυρίζουμε αμέριμνοι. Γιατί  θεωρούμε ότι δεν μας αφορά. Ό,τι δεν γίνεται «σπίτι» μας, δεν μας αγχώνει. Προκαλεί την ανάγκη μας για κουτσομπολιό και κοινωνικό σχόλιο, αλλά δεν μας αγχώνει.

Μέρες τώρα βλέπω ελάχιστους να ασχολούνται με τα δεκάδες παιδιά που πέθαναν. Με τα δεκάδες παιδιά που επιβίωσαν και από αυτή την μακάβρια επίθεση, και που η προοπτική να είναι οι αυριανοί «τρομοκράτες» είναι μονόδρομος.

Τα εισαγωγικά στη λέξη «τρομοκράτες» μπήκαν γιατί για μένα τρομοκράτες δεν είναι μόνο αυτοί που ζωνονται με εκρηκτικά. Τρομοκράτες, και μάλιστα χειρότεροι, είμαστε εσύ και εγώ.

Εσύ και εγώ που βλέπουμε με απάθεια όσα συμβαίνουν τόσα χρόνια και δεν κάνουμε τίποτα.

Εσύ και εγω που ως μοντέρνες μάνες (#instamana #instamama και ένα σωρό κουραφέξαλα) αγωνιζόμαστε να προσφέρουμε στα παιδιά μας τα καλύτερα: βιολογικά προϊόντα για να μη φαρμακωθουν από τα φυτοφάρμακα, και ας φαρμακωνουμε εμεις οι ίδιοι το μυαλό και τη ψυχή τους καθημερινά με ενα σωρο «τοξικά και απόβλητα».

Εγώ και εσύ που θέλουμε να πάνε τα παιδιά μας στα καλύτερα σχολεία και να έχουνε την καλύτερη εκπαίδευση. Έχουμε αναρωτηθεί όμως σε τι θα τους φανούν χρήσιμα όλα αυτά, όταν ο κόσμος που τους παραδίδουμε είναι κατεστραμμένος;

Εγώ και εσύ που τρέχουμε σε συλλαλητήρια για να υπερασπιστούμε την εθνική μας ταυτότητα, αλλά έχουμε ξεχάσει προ πολλού να υπερασπιστούμε το είδος μας. Το ανθρώπινο είδος που κάθε μέρα αποδεικνύει ότι είναι το κατώτερο εν ζωή είδος.

Εσύ και εγώ που έχουμε σπαστει με τη σημερινή βροχή γιατί θα προκαλέσει κίνηση στους δρομους, και που  μπορούμε μέσα σε μια μέρα να σβήσουμε απο τη μνήμη μας το πνιγμένο  παιδί που έβγαλε η θάλασσα πριν απο λίγα χρόνια σε παραλια ελληνικού νησιού ή το  χθεσινό σκοτωμένο παιδί, θαμμένο στα συντρίμμια, με την πατούσα του να προεξέχει προς τα πάνω.

Εγώ και εσύ που θα πάμε τα παιδιά μας να δούνε την εξαιρετική παράσταση «το αγόρι με τη βαλίτσα», που θα συγκινηθουμε με τις περιπέτειες που περνάει ένας πρόσφυγας, αλλά που ξεχνάμε ότι είμαστε και εμείς μέρος αυτής της παγκόσμιας παράστασης. Και σε αντίθεση μάλιστα με τους ηθοποιούς της παράστασης στο θέατρο Καππα, εμείς είμαστε κάτι παραπάνω από κακοί ηθοποιοί, είμαστε υποκριτές.

Το αγαλμα της Ελευθερίας, είναι έργο του Σύρου καλλιτέχνη Ταμαμ Αζαμ. Τα συμπερασματα και η κριτική τέχνης, δικά σας.

Ακολούθησε με στο Ιnstagram: Stamati23

Ακολούθησε με στο: www.facebook.com

Advertisements

5 Σχόλια Προσθέστε το δικό σας

  1. Ο/Η Efi λέει:

    Πολύ δυνατό κείμενο. Ολόσωστα αυτά που γράφεις.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ο/Η christinamyprincess λέει:

      Σε ευχαριστώ πολύ. Καλημέρα

      Μου αρέσει!

  2. Ο/Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ λέει:

    Μόλις τώρα έπεσα πάνω στο κείμενό σου και ήταν ένα κρύο ντους για μένα. Τα χρειάζομαι κάτι τέτοια ώστε να ξυπνώ από τη μακάβρια συνήθεια της «τακτοποιημένης» καθημερινότητας και να μου αποδεικνύω ότι είμαι ακόμα σκεπτόμενο ον που δεν απωθεί τις δυσάρεστες σκέψεις αλλά τις αφήνει να του δημιουργούν συναίσθημα. Εδώ και πολύ καιρό νιώθω ότι μέσα από το μπλογκ σου εκφράζεις πολλά από αυτά που νιώθω. Και ένα από αυτά που νιώθω τόσο έντονα τελευταία είναι το αίσθημα της ντροπής για όλα όσα πρόκειται να παραδώσουμε ως γενιά στην επόμενη. Το αίσθημα αυτό κορυφώθηκε τα τελευταία χρόνια που έγινα μανούλα. Μέρες τώρα κυκλοφορώ έχοντας στην τσάντα μου την παρακάτω φωτογραφία την οποία το βράδυ αφήνω πάνω στο κομοδίνο μου….

    Την κουβαλώ ώστε να μην ξεχνώ τον πόνο του διπλανού μου αλλά και να επανέρχομαι όποτε βασανίζομαι για μικροπράγματα. Να μη δώσει ο Θεός ποτέ να βιώσει κάποιος ότι βιώνει αυτή η μάνα σε αυτήν την καταραμένη στιγμή…εύχομαι για όλη την ανθρωπότητα που θέλει ακόμα να αυτοαποκαλείται έτσι.
    Ντρέπομαι για το «ναρκωτικό απάθειας» στο οποίο είμαστε όλοι εθισμένοι τα τελευταία χρόνια. Και δεν είναι κάτι που το λέω επί της παρούσης χάρη στο πραγματικά δυνατό κείμενο – καταπέλτη σου! Είναι κάτι που το επαναλαμβάνω μέσα μου για πολλά από τα οποία βιώνω «στην απέξω» τα τελευταία χρόνια. Και όσο τα σκέφτομαι τόσο αγγίζω την απόγνωση με το ερώτημα να με βασανίζει «τι μπορώ να κάνω για να βγω τουλάχιστον εγώ από τον μικρόκοσμό μου ώστε να θεωρούμε ακόμα ζωντανή?» Για άλλη μια φορά είμαι περήφανη για σένα και για το πόσο ουσιαστικά επιχειρείς να θιξεις την αλήθεια.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ο/Η christinamyprincess λέει:

      Καλημέρα! Εύχομαι μια μέρα να καταφέρουμε όλοι να ξυπνήσουμε και να απεξαρτηθούμε απο το ναρκωτικό της απάθειας και του βολέματος που παίρνουμε. Ζούμε δυστυχώς σε περίεργους καιρούς. Σε ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια σου.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s